Rafhitarar vísa til raftækja sem nota raforku til að ná fram hitaáhrifum. Þeim má skipta í þrjá flokka eftir tegundum upphitunaraðferða:
1. Rafsegulhitun
Rafsegulhitun myndar segulsvið til skiptis í gegnum íhluti rafrásarborðsins. Þegar járngámur er settur á það mun yfirborð ílátsins skera á víxlsegullínuna og mynda riðstraum (hringstraum) við málmhlutann neðst á ílátinu. Hringstraumurinn gerir það að verkum að járnatómin neðst í ílátinu hreyfast óreglulega á miklum hraða og atómin rekast og nuddast við hvert annað til að mynda hitaorku. Svo til að hita greinarnar [1]. Vegna þess að járnílátið hitar sjálft er allt hitabreytingarhlutfall sérstaklega hátt, allt að 95 prósent. Induction eldavél og induction eldavél eru öll rafsegulhitunartækni.
2. Innrauð hitun
Hitaflutningsform innrauðs geisla er geislunarvarmaflutningur, sem flytur orku með rafsegulbylgju. Þegar langt innrauði geislinn skín á hitna hlutinn endurkastast hluti geislans til baka og hluti kemst í gegnum hann. Þegar bylgjulengd fjar-innrauða geislans sem sendir er frá sér er í samræmi við frásogsbylgjulengd hitaða hlutans, gleypir hiti hluturinn fjar-innrauða geislann. Á þessum tíma hafa sameindir og frumeindir inni í hlutnum „ómun“ - mynda sterkan titring og snúning, sem eykur hitastig hlutarins og nær þeim tilgangi að hita [2].
3. Viðnámshitun
Upphitunaraðferðin til að hita eyðuna með því að nota rafstrauminn til að losa hita í gegnum rafhitunarhlutann. Algeng viðnámsvírhitun, keramikhitari, viðnámsspóluhitun og kvarsrörhitun eru öll viðnámshitun í grundvallaratriðum.
